Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce lub konfiguracji usługi.
EN

MagDuś

MagDuś

fot. Wojtek Kibitlewski

 

Zespół MagDuś został założony w 2012 roku w Katowicach przez utalentowanych polskich muzyków: saksofonistę Bartka Dusia i pianistkę Magdę Duś.

W świecie globalizacji i jednolitości MagDuś wyróżnia się nowatorskim podejściem do brzmienia, młodzieńczą fantazją oraz perfekcją muzykowania kameralnego. Ich gra jest szczera oraz pełna pasji i mimo dwóch zróżnicowanych osobowości łączy się w harmonijną całość. Kameralistyka to dla nich coś więcej niż muzyka, to także filozofia życia dzięki której dwa osobne brzmienia mogą zamienić się w idealny duet.

W 2013 roku duet zdobył II nagrodę podczas XVII Międzynarodowego Konkursu Kameralnego w Łodzi , a rok póżniej w 2014 roku nagrodę publiczności oraz II nagrodę w prestiżowym konkursie kameralnym "Salieri-Zinetti" w Weronie we Włoszech. W 2012 roku nakładem wydawnictwa Classic Clips ukazała się debiutancka płyta "Malinconico" zawierająca utwory kompozytorów francuskich XX wieku. W 2017 roku MagDuś został laureatem programu artysta-rezydent Instytutu Muzyki i Tańca (IMIT). Rezydencja odbywała się w Instytucji Promocji i Upowszechniania Muzyki Silesia (IPIUM Silesia).

MagDuś to zespół o nieograniczonych możliwościach programowych. Ze względu na nieliczny repertuar oryginalny na duet saksofon-fortepian MagDuś często aranżuje utwory z tzw. wielkiej literatury fortepianowej, skrzypcowej, wiolonczelowej, czy też nawet orkiestrowej. W ten sposób powstała brawurowa wersja Le grand tango, poruszajaca Suita z Baletu "Romeo i Julia" Prokofieva czy też nowe wersje fortepianowych utworów Claude'a Debussy’ego.

"Bartek Duś i Magda Duś to talenty, których nazwiska powinniśmy zapamiętać, ponieważ otwiera się przed nimi niesamowita kariera.(…) Oboje grają tak, jakby chodziło o życie i śmierć, oboje wyczarowują na twarzach wielu zainteresowanych słuchaczy ciągle od nowa to uśmiech, to dramatyczne poruszenie..." Neue Osnabrücker Zeitung (2015)